نزار قبانی

هفت اپیزودی:

از امیر مهدی بیات

Amir mehdi bayat

^۱:

   ^{ما بوسه میگرفتیم}

                    ^{او سرما میخورد}  

                                  ^{من گرما زده   میشدم}

^۲:

     ^{من زده میشدم     او میخورد}

^۳:

  ^{این سیلی را} 

               ^{به زمان عقب تری ببرید}

                                           ^{یواش تر}

                                         ^{/میخواهم نوازشش کنم/}

^۴:

    ^{خدا نکند!}

^۵:

    ^{عقب تر}

            ^{/میخواهم دستم نباشم/}

^۶:

     ^{حالا عقاب شده ام}

                 ^{/همان که آرزوی بچه گی ام بود/}

^۷:

     ^{این قله مرا مه گرفته است}

   ^{بوهای خوش}   

  ^{از خاطره ها یی   گندیده   بلند می شوند}

  ^پاییز  

 ^{خودش را      می اندازد   روی طناب های رخت}

 ^{روی  زنبورهای  مرده}

                          ^{در صبح سرد}

 و از آن شب لعنتی تنها  محبت بی دریغ دوستان عزیزی مانده است که  مهر سپیدی بر سیاهی این روزهای   من زده اند.تا کمی فکر کنم و خوشبین تر باشم.

 روی ماهشان را می بوسم:

علی آدینه/حامد شکوری/رضا ابوالحسنی/فرهاد چاوشی/رضا شنطیا/علی قربان نژاد/آرش زرین/حمید ایرانپور/سعید یعقوبی/محمد رضا جوانبخش/بهزاد جوانبخش...و ساناز عزیزم

                                                                                                   سید علی صالحی

                                                             www.antarean.blogfa.com  

  از   فرشید جوانبخش

 Farshid javanbakhsh

  ازصعود  دست تو

  عادتم       به  بلوغ  هیچ زنی    نرسید

  که فکر می کنم   

  زندگی     چیزی شبیه این بود

  تا در سراشیبی  ایمان  و اعتدال

  جایی  میان    سینه های تو بیدار شوم

  نیمه های این چشم نیمه کاره    

  کسی بود 

  که      به    پنجره های سوخته ام    باریدن گرفت

  ای داد      بر جنین هر چه منی   که ریخته ام !

  تا برای تکرار

                 از شانه های تو آغاز شوم

                                 چقدر دلم هوای پریدن می کرد

  حالا      از شبی    که  خون  به  زیارت   هر چه قافیه باخته ام

  دوام آورده ام

               تا خیال کسی خرابم کند

  که هنوز         تصویر تو را    از این قاب نیفتاده

                                           در کوچه های خواب گرفته می پلکم

  ظرف کدام مرهمی      ای عشق

  ای بهانه   از تو 

              شبش  گرفته  پیراهنم

  این دست بریده    شاید

  خبری از بوی تو را گرفته باشد

  مگر تو نمی دانی

  روی هر لباس و هر کجا     که می رسید

  چقدر عطر تو را می نوشت