فرشید جوانبخش

روزگار اگر روزگار ماست هیچ احوالی از حال من نپرس...نه زنگی بزن نه خطی بنویس..نه نامه ای بفرست..زندانی نیستم..بیمارستان نیستم..خانه نشین و خاموش نیستم..پس زنده ام هنوز!..حالا برو..می خواهم بخوابم...می خواهم به خوبی های همین شب و روز همیشه بیندیشم.....ما زنده ایم هنوز..صبح ها خسته از خواب بر می خیزیم...شب ها خسته به خانه بر می گردیم..کسی به ما نمی گوید دست و رویت را کجا شسته ای..کسی به ما نمی گوید اسمت چیست..کسی از ما نمی پرسد شماره ی کفش همسا یه ات چند است...اصلآ چرا زنده ای هنوز!..کسی کاری به کلمات مخفی ما ندارد..ما خوش بخت ا یم دوست من...حالا برو ...می خواهم بخوابم...فقط بخوابم

مرگ گاهی زود می آید گاهی دیر . زن ها اما همیشه سر وقت میرسند!

علی آدینه

از فرشید جوانبخش

Farsheed javanbakhsh

وقتی که خیال روییدن

از قفسه های سینه ات

به این شبح میرسد

دو چشم دریایی

به جای حدقه های خاموشت روشن میکنم

تا به سهم خلوتی از این سینه خیانت کنی

که هنوز هم نیمه های خالیم

به فکر شرابی کهنه خطور می کند

/چه جنایت آهسته ای در چشم های تو موج می زند/

از شانه های غرقم زده ای بالا

که تنها

خلاء ای مانده رو به غروب را در گرفته ای

پا رو به راه چند سیل خسته

تا دریا نوشته ای باران؟

که با انقلاب چشم های تو

تنی را به خیابان ریخته ام

که هر شب

از خاطره ی اندام تو عبور می کند

2 84/10/09 فرشید جوانبخش |