فرشید جوانبخش

روزگار اگر روزگار ماست هیچ احوالی از حال من نپرس...نه زنگی بزن نه خطی بنویس..نه نامه ای بفرست..زندانی نیستم..بیمارستان نیستم..خانه نشین و خاموش نیستم..پس زنده ام هنوز!..حالا برو..می خواهم بخوابم...می خواهم به خوبی های همین شب و روز همیشه بیندیشم.....ما زنده ایم هنوز..صبح ها خسته از خواب بر می خیزیم...شب ها خسته به خانه بر می گردیم..کسی به ما نمی گوید دست و رویت را کجا شسته ای..کسی به ما نمی گوید اسمت چیست..کسی از ما نمی پرسد شماره ی کفش همسا یه ات چند است...اصلآ چرا زنده ای هنوز!..کسی کاری به کلمات مخفی ما ندارد..ما خوش بخت ا یم دوست من...حالا برو ...می خواهم بخوابم...فقط بخوابم

حالا بعد این همه سال

تنها که می شوی می بینی

چکاوکی کودکان سپیده را به نوازش باد می سپرد

کسی پنجره اش را باز می گذارد

و آهسته در گوش باد گریه می کند

حالا بعد این همه سال

تنها که می شوم می بینم

چقدر خوابم می آید

چقدر می خواهم بمیرم

( لیلا ابالی)

علی آدینه

2 84/11/12 فرشید جوانبخش |