تبليغاتX
فرشید جوانبخش
روزگار اگر روزگار ماست هیچ احوالی از حال من نپرس...نه زنگی بزن نه خطی بنویس..نه نامه ای بفرست..زندانی نیستم..بیمارستان نیستم..خانه نشین و خاموش نیستم..پس زنده ام هنوز!..حالا برو..می خواهم بخوابم...می خواهم به خوبی های همین شب و روز همیشه بیندیشم.....ما زنده ایم هنوز..صبح ها خسته از خواب بر می خیزیم...شب ها خسته به خانه بر می گردیم..کسی به ما نمی گوید دست و رویت را کجا شسته ای..کسی به ما نمی گوید اسمت چیست..کسی از ما نمی پرسد شماره ی کفش همسا یه ات چند است...اصلآ چرا زنده ای هنوز!..کسی کاری به کلمات مخفی ما ندارد..ما خوش بخت ا یم دوست من...حالا برو ...می خواهم بخوابم...فقط بخوابم
    

هنوز حرفای  ناگفته  دارم   گوش کن

تو هم  این  زهر تلخ  نفرتو نوش کن

آره تو  راست  میگی  عشق  بچه بازی نیست

همون بهتر بری   ما رم  فراموش کن

تو آبروی عاشقی رو   پاک بردی

دارم  جدی میگم    برای من مردی

چقدر  ساده بودم   که باورت کردم

عزیزم   بودی  و  خونمو   میخوردی

.................

    مولف: چه فرقی می کند  او مرده  

     ا.س                                                                                               

                                                                 نوروزتان پیروز !!


                                                                                www.soshiyana.blogfa.com  


                      

 

      از علی قربان نژاد

     Ali ghorbanejad

      

 

 نه  این گناه نچیده آسمانی  شد

 نه  درخت     پای فصل تو مکثی کرد

 تنها  

         صدایی ماند           که به جبران خودم بر می خواست

 صدایی            که از سینه ی کوه برمی گشت

 بر می گشت

  با دشواری   نامی    که به آسانی    از دهانم ریخت

 بر می گشتم      به سر انجامی  که از نیامدنت پر بود

 می ریختم   با دروغی    که در چشم های  تو  حلقه می زد

 می نشستم    پای رازی   که سکوت می بندد

                                                         به پایی که گرم رسیدن بود

 سکوتی   که به حرف نمی آید

  حرفی که در تو نمی ریزد

  نمی دانستم     

  سر به هوایی سپرده ام     که طوفان می زاید

  سر به هوایی

                   که برای هر لبخند  هزار صفحه آرزو  ورق زده بود

  شاید که در امتداد  دست هات ....

  نه!                   دعوتی برای همیشه نبود

 درگاه هیچ وقت تو     قفلی مدام و من

 در حسرتی      به اندازه ی دیوار حاشا    بلند

                                                           پنجره می کشتم

 که دیر گاه هیچ نیامدنی     این گونه درها را به هم نمی ریزد

 کوچه را    بلند نمی خواند

 در سر به هوایی آوازی گم

 با نامی  میان حنجره ی مردم

                                     چگونه تنها برای من می مانی؟!

  با حسرتی که به مدام مبتلا می شد

 با نامی دشوار

 نشسته     در ترک های عمیق  این روزها

 روزهای     گر گرفته 

                          که به جمله های پس از تو تبعیدم می کردند

 چگونه برای من  تنها می مانی؟

 برای من که در تو تهی شدم

                                       به سر انجام ریختم

  پناه می برم به    فراموشی

 و از خواب  و خیال تو    بر می گردم

 باشد

 که در سرزمینی مبارک

                             به مرزهای خودم برسم

         

  پناه می برم به فراموشی

  پناه می برم به فراموشی

2  84/12/07    فرشید جوانبخش  | 

 
periodical blog . farshid javanbakhsh