فرشید جوانبخش

روزگار اگر روزگار ماست هیچ احوالی از حال من نپرس...نه زنگی بزن نه خطی بنویس..نه نامه ای بفرست..زندانی نیستم..بیمارستان نیستم..خانه نشین و خاموش نیستم..پس زنده ام هنوز!..حالا برو..می خواهم بخوابم...می خواهم به خوبی های همین شب و روز همیشه بیندیشم.....ما زنده ایم هنوز..صبح ها خسته از خواب بر می خیزیم...شب ها خسته به خانه بر می گردیم..کسی به ما نمی گوید دست و رویت را کجا شسته ای..کسی به ما نمی گوید اسمت چیست..کسی از ما نمی پرسد شماره ی کفش همسا یه ات چند است...اصلآ چرا زنده ای هنوز!..کسی کاری به کلمات مخفی ما ندارد..ما خوش بخت ا یم دوست من...حالا برو ...می خواهم بخوابم...فقط بخوابم

از فرشید جوانبخش

Farsheed javanbakhsh

گاهی نمی دانم

در نقاحتی ملالت بار

روزانه

در آغوش چند ذهن خسته آوارگی می کنم

گوش تا گوش هم

از حرف هایی پرم

حرف هایی که در دلی مچاله ریخته ام

دلم را بیهوده به بهانه ای خوش می کنم

و کمی بعد

بهانه را به دست شعری می دهم

دست آخر

دهان حوصله را

رو به کلمات دیگری باز می کنم

من کلمه ای باد آورده ام

که در عصری خسته و جمعی دلگیر

دور خودم جمع می شوم

تا به دروغ

تنهاییم را معنی کنم

من شاعرم

و آنچه می بینی

تنها شباهتی است از زندگی

هر چند که حوالی ما

عاطفه ای در کار چشم ها نیست

با این همه دروغ نمی گویم

وقتی که می گویم عاشقم

2 85/06/25 فرشید جوانبخش