فرشید جوانبخش

rah2005 — Mon, 19 May 2008 22:56:18 GMT

حالا هنوز

بر تن هر ترانه قامتی ممنوع و دلی نگران ست

که آیا

در اندام منتظر یک مسافر چه خواهد شد ؟

که آیا در تنی به شب آلوده

و در جهانی که آسمان دیر می کند

پرنده در کدام رگ از راه می رسد با شراب ؟

آن روز

آن روزهای خوب

در احتمال پرواز بودیم

که به بال های کبوتر ریختیم و

آسمان را محاصره کردیم

چیزی به ماه نمانده بود

که میلی از دست ها عقب نشینی کرد و رفت

ما به عقب برگشتیم و نگاه کردیم

که چگونه تعادلی از بال هایمان می گریخت

و چقدر تحمل مرگ همه چیز

از دور آسان تر است

وقتی حتی در سینه

از همه چیز شکست می خوری

حالا هنوز در تنی به شب آلوده

کسی جای خالیش را نشان می دهد

و در شکاف های تاریکش

آسمان برای همیشه دیر کرده است

و دیگر چه فرق می کند

تحرک عضوی زنده در تاریک

وقتی در سیاه

همه چیز با هم برابر است

چگونه در هر ورطه

عده ای به تماشای تو اعتراف می کنند

تو را که در خودت

نا پدید شده ای با رنگ هات

ما اینجا تکانی نمی خوریم

یا کسی تکانمان نمی دهد

چقدر احتمال تجزیه می رود

وقتی تو از راه نمی رسی

وقتی در هیچ رگی از راه نمی رسد با شراب

پرنده ای که آن روز

در سینه هایمان شکست خورد

www.javanbakhsh.blogspot.com

rah2005 — Tue, 11 Dec 2007 05:15:18 GMT

تو شکل در آن جا داری

که مرزها

در تیرگی نمی میرند

خیال خانه

در دست های تو امن است

و با پیرامون تو بر همه چیز

امشب

آرام تر خوابیده ام

ابعاد

به تیرگی نمی بازند

وقتی که تا صبح

بیدار نشسته ای در خطوط

rah2005 — Tue, 30 Oct 2007 13:10:18 GMT

اگر مثل دریچه

با روبروی تو نیستم

و جز تیرگی در حفره هام

چیزی ندارم با نگاه

اما مثل تو غمگینم

و وقت سقوط

تنها به دیواره های خودم چنگ میزنم

گلو در زمین کشیده ام

تا بشنوم

وقتی که حرف میزنی در دیواره هام

چاهم

و تنها در خودم درد می کنم

کوری که جز در ارتفاعی خودی

آه نمی کشم برای کسی

و صورت سیاهم

جز از اشک های تو

خیس نبوده هرگز

تنها با صدای تو

وقتی که پیچیده ای با سلام

سنگ ها در من عاشقند

سنگ ها که در دیواره هایشان

آهسته حرف های تو را

تکرار می کنند

در ارتفاعی خودی

rah2005 — Mon, 06 Aug 2007 14:35:18 GMT

طعمه از نگاه تو بر می دارند

این سمت های در آهویت

وقتی به گرگ آلوده اند درمسیر

چشم ها از اندام تو بر می دارند

از تو اما

جز خیالی گرسنه در آرواره ها نمی ماند

حالا که در فکرها می دوی

و رنگ از اندام روح بر می داری

خوب می دانی

که آرواره ها

تنها به تکه های تو فکر می کنند

از تو اما چیزی نمی ماند

جز خیالی گرسنه در مسیر

و زیبایی درست همان جاست

وقتی که پنهان می کنی

مثل کسی که در خودش ناپدید می شود

از تو چیزی نمی ماند

جز جای چشم های نیلی ات

بر دلی که دریاست

و نهنگ ها در خودش دارد

/با میل غریب خودکشی در هر سطر

به ساحلی که نیست خیره ام هنوز /

از تو اما

جز خیالی گرسنه درآرواره ها

چیزی نمی ماند

در مسیر چشم ها

rah2005 — Thu, 05 Jul 2007 11:56:18 GMT

هستی نگاه کن . آن دختر در آن گوشه به خیال هایش پناه برده . او سینه ی مطلوبی برای گریه هایش پیدا نکرده است . او هم روی دست میزها و گیلاس ها مانده . آن پسر را نگاه کن . روبروی آن دختر . او می داند چگونه یک گور دست جمعی می تواند خاطره ی خیلی ها را از گذر سال ها محو کند . او می تواند نشانی قبرها را فراموش کند . و من فکر می کنم در وجود نداشتن پسر با استعدادی است و دیگران هم درست به همین خاطر او را دوست دارند . زیرا که وجود بار سختی را به دوش می کشد و هر که به دوش می کشد قامتی خمیده و چشمی نگران دارد . مردم دوست دارند که در کنار خود راست قامتان را ببینند تا تصویر خمیده ی خود را تسکین دهند . آنها افرادی را که مدام می گویند " تو اشتباه می کنی " می پرستند . و در میهمانی ها دوش به دوش آن ها می رقصند . آنها بیشتر از آنکه خودشان باشند به فکر تصاویرشان هستند .

آیا بعضی ها راست می گویند که نام ها دروغ اند و نشانه ها شبحی از معنا ؟ . آیا آنچه در شناس نامه ها می نویسند و با مهر دولتی ثبت مزینش می کنند یک رسوایی بزرگ نیست ؟ آیا اعتماد کردن همان فریب خوردن است ؟ آیا تو خودت هستی یا کسی دیگر ؟ من با که حرف می زنم هستی ؟

_هستی ..هستی ..حواست کجاست ؟!

_ حواسم با توست عزیزم ..تو که حرف نمیزنی !

میزها به طرز زشتی چیده شده اند . بعضی چهره ها آرایش زننده ای دارند و حواس خیلی ها به حواس خیلی ها نیست . دخترها و پسرها اشتباهی سر جایی نشسته اند که باید دیگری بنشیند . با این همه اشتباه نمی شود به دهان کسی اعتماد کرد . همه بر اشتباه خود پافشاری می کنند . و به همین ترتیب زمان زیادی را از دست خواهند داد . من فکر می کنم که لبخند آن دختر یابوی لاغر بی شعوری است که در بیابانی اشتباه قدم گذاشته است .

_ چرا این قدر گرفته ای ؟ به چی فکر میکنی ؟ چرا امروز اینجوری هستی ؟ اتفاقی افتاده ؟ فرشید با توام...

_ خوبم عزیزم . گاهی اوقات اینطوری می شم . تو که عادت داری .

_ دوست دارم بگی چی شده . اگه نگی دلم میشکنه ها . یالا بدووووو

_ یه کم زمان بده بهش

هستی تو نمی دانی که خیلی وقت است دیگراعتقادی به حرف زدن ندارم . حس می کنم بی آنکه بخواهیم صمیمانه به هم دروغ می گوییم وصادقانه باورش می کنیم . اصلا تمام حرف هایمان دروغ می شود . تنها این را می دانم که چشمهای نگران تو را دوست دارم . اما به محض ابراز این احساس موهوم امنیت این عشق را در خطر می بینم . فکر می کنم این دهان دریچه ی هیچ معدنی نیست .فکر می کنم کلمات شبیه کارگران بدبختی هستند که بر لبه ی پرتگاه حرکت می کنند و سنگ های عظیمی را به دوش می کشند که عاری از عنصر حقیقت است . آن چه گاه گاه به تو قاطعانه ابراز می کنم خشونت این بافت سنگی است و بدان اگر لحظه ای به لطافت تو آغشته بود همه چیز فرو میریخت . مثل آب.. مثل وقت هایی که برای مرگ نگین گریه می کردم و یا چیزی سست تر از آن . بگذار سکوت کنم . در سکوت همه چیز معنای خودش را بازمی یابد و اگر دخترکی که در میز بغلی با صدای بلند می خندد و حرف هایش را به روی میز ما پرت می کند بتواند کمی سکوت کند برای چند لحظه همه چیز سر جای خودش خواهد بود .

_ چیزی میل داری بگم بیاره؟

_نه ..معدم یک کم ناراحته ..میلم به هیچی نمیکشه

_ بازم حرص و جوش خوردی ؟ .. مگه نگفتم الکی غصه نخور

_ فرشید یه چیزی میگی واسه خودت..دست خودم که نیست..اگه میخوای من خوب شم تو خوب باش

من خوب بودم . خیلی خوب . اما باز هم دروغ گفتم !

_چه طوری میخوای من خوب باشم وقتی که تو درد میکشی؟

انگار که چیزی را کشف کرده باشد فاتحانه لبخند زد . لبخندی تقریبآ طولانی که حاکی از احساس رضایت بخش یافتن است . رضایتی که از سر یک دروغ به وجود آمده بود . من نگران معده ی او بودم و درد او را احساس می کردم . با این وجود حضوراو با تمام ابعاد بر این احساس چیره می شد و مرا خوشحال می کرد . سکوتم نیز تعریف دیگری داشت و معنایش نگرانی نبود . با این همه من چیزی را گفتم که او می خواست . سنگی را نشانش دادم که ناخالص و ارزان قیمت بود و همین سنگ ارزان قیمت در تقابل با نور های رنگی و موسیقی پراکنده در فضای کافی شاپ چنان درخشنده به نظر می رسید که او را مجذوب می کرد . او این دروغ را چون جواهری ارزنده پذیرفت و به گردنش آویخت . شاید اگر می توانستم سنگ خالص را نشانش دهم هرگز چنین درخششی نداشت . فضای کافه طوری طراحی شده بود که اجرام ناخالص را جلوه می بخشید و هر خلوصی در آن ریتم و نوربه هم ریخته توان شکل گرفتن نداشت . انگار دنیا محل حضور عناصر مختلط است و هر راستی باید در دروغی آمیخته شود تا دیگران آن را ببینند و بفهمند. انگار انسان امروز نیز محصول دیگری از این دگردیسی است . مثل حروف بریل که ادغامی از معنا و برجستگی است . ما در آستانه ی عصر کوری قرار گرفته ایم . هنوز لبخند می زد و سکوتی توامان برقرار شد . صدای دخترک میز بغلی هم به گوش نمی رسید .

قسمتی دیگر از رمان بود

rah2005 — Sun, 17 Jun 2007 22:55:18 GMT

ببین صندلی را

در آن کمر خمیده اش که

روزگاری تو را داشت

هنوز هم ناله می کند و

تحمل هیچ کس را ندارد

وقتی که نیستی

حتی چهره شان را

به دیگران می برند

تا با شباهتی

که از تو به جا

می ماند

شکل بهتری را آغاز کنند

با جای خالیت

چه ها که نمی سازند

این مردم

وقتی در خودشان

از همیشه خیالاتی ترند

چه احتیاج به بودن توست ؟

rah2005 — Sun, 06 May 2007 03:48:18 GMT

تنها تر از پیراهنم

که درونش کسی نیست

و رنگی

برای باختن ندارد

لباسی بزرگم

به قد بیابان کشیده

که در بی کسی اش

دراز می کشد خورشید

و زود می میرد

نگاه طولانیم

چشم تا همه جا می برد

الا خودم

که دستم نمی رسد از دوری

و تنهام

آن قدر که با سنگ ها سپری شده ام

و در هر سلامم

کسی ناپدید شد و رفت

با ریشه های سوخته ام

در خاکی متلاشی

و نگاهی ایستاده در دور

چه داری بگویی ؟

جز سخنی به نرمی آب

برهنه تر از سکوت

در هر شیار

rah2005 — Sun, 08 Apr 2007 12:41:18 GMT

حق با توست که می خندی . همین حالا حق با توست . اما فردا حق با کیست ؟ . با آنکه تردید می کند یا آنکه می خندد هنوز ؟ . در سکوت من خیره نشو . سکوتم هیولای ترسناکی است که در خیره ها خیره می شود . به چشم های من نگاه کن . من با چشم های تو حرف می زنم . و تو سعی کن که با چشم هایت بخندی . زیرا که من به دهان هیچ کسی اعتماد ندارم

قسمتی از رمانی که می نویسمش هنوز

او چیزی نگفت

تنها نگاهم کرد و خندید

و در طبیعتی

که مسافران

در فصل های تازه گی اش

تخم می گذاشتند

وحشیانه سکوت کرد

کمی بعد

در کشتاری وسیع

دست به قتل عام خاطره ام زد

حالا سال هاست

که جای خالیم را نشان می دهد

و می گوید

او منظره ای بود

که دست از زیبایی اش کشید

rah2005 — Thu, 22 Mar 2007 01:33:18 GMT

علیشاه مولوی عزیز:

درگذشت پدر گرامیتان را به شما و خانواده ی محترمتان تسلیت می گویم و از ساحت ربوبی پروردگار بزرگ برای شادی روح آن عزیز از دست رفته طلب رحمت می کنم . من را نیز در غم خود شریک بدانید .

فرشید جوانبخش

از این جا رونده و مونده یه شعر تلخ ناخونده

تو هر خونه یکی خونده یکی خونده و سوزونده

تو هر فالی که افتاده به ابرا وعده میداده

ولی بارون کجا میشه یه خاکستر که رو باده

به هر ترسی که می خنده رو سیلا نطفه می بنده

روون کوچه ها میشه به هر سمتی که پابنده

واسش آوارگی سازه تو هر جا لونه می سازه

رو هر شرطی که می بنده تموم عمر می بازه

کسی که تو خودش میره همیشه زود می میره

بهاراشم غم انگیزه دلش هر جا بره گیره

rah2005 — Tue, 20 Feb 2007 14:32:18 GMT

~~چهار اپیزودی~~

(۱)

چهره ها برهوتی غریبه اند

و تا چشم کار می کند

حوالی هیچ حرفی مشخص نیست

تنها کلمات قول همکاری داده اند

(۲)

مثل همیشه می گذرد

و هنوز

حدس حالتی

که در دست های تو می گیرم

کار آسانی نیست

این طور که پیش می رود

من شبیه هیچ کسی نخواهم بود

(۳)

می گو یند عوض شده ای

نکند کسی به تصویر من دست زده باشد

(۴)

این چهره ی من است

کمی پیر شده ام

مثل لشگری

که از کشیده ی یک سرباز

شکست خورده باشد